Week verder

Vorige week zondag vertrokken we met enorm warm weer. En wat ik al vreesde: die hitte deed mijn voeten geen goed. De weken ervoor had ik met name op mijn rugzak gefocussed. Steeds meer gewicht. Zouden mijn schouders dit allemaal wel fijn gaan vinden? En hoe zat het met die knie waarop ik bij het schaatsen op Den Alerdinck keihard gevallen was? Die zou toch geen roet in het eten gaan gooien?

Nou, niets van dat alles. Mijn voeten zwollen lekker op door de warmte en de dag erna -hoge luchtvochtigheid- zat rechts een flinke blaar op mijn hak. Blarentips op internet geraadpleegd, toegepast en doorrr… dwars door de pijn heen. No pain no gain was mijn mantra.
“Week verder” verder lezen

Reno

Op 21 januari om kwart over vier ’s middags kwam de dierenarts langs om haar een spuitje te geven. Het ging snel bergafwaarts en we wilden haar en onszelf verder leed besparen. Het gezwel aan haar achterpoot, dat vorige zomer was weggehaald, was in volle hevigheid teruggekomen. Reno begon haar poot te ontzien en de andere achterpoot werd steeds zwakker. Eten werd minder, ze wilde niet meer naar buiten. Het was geen hondenleven meer. “Reno” verder lezen

Sneeuw

Angstvallig hou ik de buitentemperatuur in de gaten. Dat heeft niet eens zozeer met het ijs te maken, maar juist vooral met de sneeuw.

Omdat ik nooit heel lang van sneeuw heb kunnen genieten in Nederland, heb ik ook nog niet eerder ervaren hoe leuk ik dat eigenlijk wel niet vind. Ik vind het heerlijk!!! “Sneeuw” verder lezen

IJs

De noren zijn in tha house en jongste is een maat easy gliders opgeschoven. En heeft daarbij afstand gedaan van de geweldige’zijwieltjes’ die je daarop kunt zetten. Voor degenen die dat niet kennen: deze zijwieltjes zijn ijzertjes die je om de easy glider heen klemt. Wanneer je dan zwikt, en dat doe je als beginneling nooit/soms/vaak (al naar gelang van talent), zwik je niet meteen heel erg. Het zijwieltje vangt de zwik halverwege op. Erg fijn. Had ik dat maar gehad op mijn houtjes vroeger… “IJs” verder lezen

Daar is ze weer!

De kop van deze posting is een beetje dubbel. De afgelopen weken heeft onze lieve hond ons aardig bezig gehouden. Dat Reno er nu nog is, is een klein wondertje.

We waren op de terugreis van vakantie en reden net Luxemburg binnen toen ik een telefoontje van mijn schoonzus kreeg. Ze paste op dat moment op onze hond. Nu moet je weten dat Reno vlak voor we op vakantie gingen, geopereerd is aan haar achterpoot. Een gezwel. Flink. “Daar is ze weer!” verder lezen