Week verder

Vorige week zondag vertrokken we met enorm warm weer. En wat ik al vreesde: die hitte deed mijn voeten geen goed. De weken ervoor had ik met name op mijn rugzak gefocussed. Steeds meer gewicht. Zouden mijn schouders dit allemaal wel fijn gaan vinden? En hoe zat het met die knie waarop ik bij het schaatsen op Den Alerdinck keihard gevallen was? Die zou toch geen roet in het eten gaan gooien?

Nou, niets van dat alles. Mijn voeten zwollen lekker op door de warmte en de dag erna -hoge luchtvochtigheid- zat rechts een flinke blaar op mijn hak. Blarentips op internet geraadpleegd, toegepast en doorrr… dwars door de pijn heen. No pain no gain was mijn mantra.

Onbewust ga je compenseren. En dus ontstonden er links ook zwakke plekken. Lekker, not! Groot voordeel van dit alles was dat ik me totaal niet meer bezighield met rugzak en knie. Uiteindelijk had ik het na het passeren van de brug over de Rijn bij Emmerik helemaal gehad. Bij een bushalte zakte de moed me in de bergschoenen. Ondertussen stond Maarten daar fris en fruitig met zijn zware bepakking. Nergens last van. Klaar om nog eens eenzelfde afstand te lopen…

Mijn voeten waren niet leuk voor mij, maar ook niet voor hem. In het hotel in Kleve overwogen we alle opties. Het werd deze: ik zou de dagen erna steeds met ov naar de eindbestemming van die dag reizen en hij te voet. Natuurlijk baalde ik enorm maar ik moest verstandig zijn. Met de tent in de rugzak (we hadden alles omgegooid) vertrok ik de dag erna per bus naar Goch. Waar ik uiteindelijk nog een goed uur met boodschappen erbij heb gewandeld, maar dit terzijde. Terwijl ik de tent opzette, bedacht ik dat ik gewoon kwartiermaker was geworden. Niks mis mee. Een functie waar ik vrede mee had. En heb.

Ook gisteren en vandaag maak ik het kamp klaar. Wat ik morgen doe, zie ik dan wel weer. Mijn voeten komen ondertussen een beetje bij. Wat me zo lang nog op de been heeft gehouden? Het samen reizen met Maarten, dat is gewoon leuk. Niets anders dan lopen en kijken wat je onderweg tegenkomt. Mooie stukken natuur, weidse vergezichten en allerlei mensen die je ontmoet. Veel vriendelijke mensen. Met eigen verhalen.

Maar wat me nog het meest overeind houdt, is de ontstane gekte in Metz. Bij FC Metz welteverstaan! Vriend Bart postte op twitter een foto van ons met onze Metz-Shirts die gericht was aan de club. Supporters pikten het op en het bericht is tig keer geliked en gedeeld. Een supportersvereniging moedigt ons elke dag aan en heeft al gezegd dat ze ons de laatste kilometers zullen vergezellen want ‘een fan van FC Metz loopt nooit alleen’. En we kunnen bij iedereen overnachten en een biertje drinken. De club wil graag dat we de kick-off doen op 19 mei… met rugzak om!

Dit hebben diverse media ook weer opgepikt. En wij vooraf maar denken dat we vier weken van de radar zouden zijn… Bizar, maar geweldig leuk allemaal. Het motiveert mij enorm om later weer aan te haken bij Maarten, die nog altijd elke dag met een grote glimlach zijn kilometers maakt.

Reno

Op 21 januari om kwart over vier ’s middags kwam de dierenarts langs om haar een spuitje te geven. Het ging snel bergafwaarts en we wilden haar en onszelf verder leed besparen. Het gezwel aan haar achterpoot, dat vorige zomer was weggehaald, was in volle hevigheid teruggekomen. Reno begon haar poot te ontzien en de andere achterpoot werd steeds zwakker. Eten werd minder, ze wilde niet meer naar buiten. Het was geen hondenleven meer. “Reno” verder lezen

Sneeuw

Angstvallig hou ik de buitentemperatuur in de gaten. Dat heeft niet eens zozeer met het ijs te maken, maar juist vooral met de sneeuw.

Omdat ik nooit heel lang van sneeuw heb kunnen genieten in Nederland, heb ik ook nog niet eerder ervaren hoe leuk ik dat eigenlijk wel niet vind. Ik vind het heerlijk!!! “Sneeuw” verder lezen

IJs

De noren zijn in tha house en jongste is een maat easy gliders opgeschoven. En heeft daarbij afstand gedaan van de geweldige’zijwieltjes’ die je daarop kunt zetten. Voor degenen die dat niet kennen: deze zijwieltjes zijn ijzertjes die je om de easy glider heen klemt. Wanneer je dan zwikt, en dat doe je als beginneling nooit/soms/vaak (al naar gelang van talent), zwik je niet meteen heel erg. Het zijwieltje vangt de zwik halverwege op. Erg fijn. Had ik dat maar gehad op mijn houtjes vroeger… “IJs” verder lezen

Daar is ze weer!

De kop van deze posting is een beetje dubbel. De afgelopen weken heeft onze lieve hond ons aardig bezig gehouden. Dat Reno er nu nog is, is een klein wondertje.

We waren op de terugreis van vakantie en reden net Luxemburg binnen toen ik een telefoontje van mijn schoonzus kreeg. Ze paste op dat moment op onze hond. Nu moet je weten dat Reno vlak voor we op vakantie gingen, geopereerd is aan haar achterpoot. Een gezwel. Flink. “Daar is ze weer!” verder lezen