Avontuur

Ik zie er tegenop en ik heb er enorm veel zin in. Dat is meestal wat ik zeg wanneer ik mensen vertel over De Tocht die Maarten en ik binnenkort gaan doen. We gaan eind april namelijk naar Metz wandelen. Deze Noord Franse stad is al jarenlang een thuishaven op weg en bij terugkomst tijdens vakanties in Frankrijk. Niet vreemd, met Metz als achternaam. De lekkerste restaurants van de stad zijn bekend, we hebben er meerdere malen gekampeerd en in hotels en jeugdherberg geslapen. Waarom er nou per se naartoe wandelen?

Maarten was vorig jaar aan het kijken op Google Maps. Ons dorp ingevuld en dan de routebeschrijving naar Metz. Per auto is die bekend, per trein idem dito. Hij typte het wandelaartje in. Als uitgever in wandelgidsen was hij benieuwd welke route het internet voor hem in petto zou hebben. Het bleek een nagenoeg rechte lijn naar het zuiden te zijn. Dat triggerde direct. Al jarenlang heeft Maarten het erover dat het hem zo leuk zou lijken om met rugzak op de deur uit te lopen om op pad te gaan. Dan zou Metz toch de perfecte bestemming zijn!

In eerste instantie wilde hij alleen op pad. Maar het leek mij eigenlijk ook wel een uitdaging. Een groot avontuur. En na het zien van de film Into the Wild weten we een ding zeker: het leukste is om ervaringen te delen. Vanaf dat moment zijn we dus in voorbereiding. Maarten heeft een route uitgestippeld. Eentje die rekening houdt met mijn niet al te ruime ervaring van wandelen met rugzak op. Ondertussen heb ik mijn wandelingen met Fikkie uitgebreid naar steeds grotere rondes.

Ook loop ik inmiddels met rugzak op om te wennen. Nou… nadat ik het eerste stuk had gelopen keek ik om. Het voelde alsof ik echt al een enorm eind gewandeld had. Ik moest even om mezelf lachen. Dat was dus een stukje wat ik normaal schaar onder de noemer: even heel snel Fikkie uitlaten. En nu gaat het eigenlijk per dag beter. Wel ben ik nog op zoek naar de fijnste rugzak. Vrienden en bekenden dragen van alles aan, dus ik kan een goede keuze maken.

Ondertussen loop ik dus dagelijks met zo’n ding op mijn rug. En Fikkie loopt trouwhartig mee. Hij kan ook niet anders, maar goed. Gisteren kreeg ik een duimpje omhoog van een ouder echtpaar. ‘Je hebt een goede waakhond erbij!’ Pas toen besefte ik hoe ik eruit moest zien. Een vrouw alleen op pad met haar hond. Best wel avontuurlijk… Terwijl ik dus niet anders doe dan mijn hond uitlaten en rugzakken testen. Dat echte avontuur begint over pakweg vier weken. En ja, ik zie er tegenop en ik heb er enorm veel zin in!

Reno

Op 21 januari om kwart over vier ’s middags kwam de dierenarts langs om haar een spuitje te geven. Het ging snel bergafwaarts en we wilden haar en onszelf verder leed besparen. Het gezwel aan haar achterpoot, dat vorige zomer was weggehaald, was in volle hevigheid teruggekomen. Reno begon haar poot te ontzien en de andere achterpoot werd steeds zwakker. Eten werd minder, ze wilde niet meer naar buiten. Het was geen hondenleven meer. “Reno” verder lezen

Daar is ze weer!

De kop van deze posting is een beetje dubbel. De afgelopen weken heeft onze lieve hond ons aardig bezig gehouden. Dat Reno er nu nog is, is een klein wondertje.

We waren op de terugreis van vakantie en reden net Luxemburg binnen toen ik een telefoontje van mijn schoonzus kreeg. Ze paste op dat moment op onze hond. Nu moet je weten dat Reno vlak voor we op vakantie gingen, geopereerd is aan haar achterpoot. Een gezwel. Flink. “Daar is ze weer!” verder lezen

Vinvis

In Nieuw Zeeland is een 27 meter lange blauwe vinvis aangespoeld. Er leven op de wereld nog maar zo’n 2000 van deze zoogdieren.

Als meisje van 7 jaar zag ik in mijn geboorteplaats Maassluis destijds op een warme dag(voorjaar of zomer 1976) een vinvis. Tenminste, volgens mij was het er echt zo een. Dat is nu wat lastig te achterhalen. Ik kan me herinneren dat ik langs dit dier liep. Er kwam geen eind aan! “Vinvis” verder lezen

Ha

…daar is ze weer.

Tsja… dat heb je soms. Gewoon geen inspiratie of juist te druk of teveel aan je hoofd om iets op het blog te gooien.

Inmiddels is alles hier weer redelijk normaal aan het worden. De kamers van de jongens schieten op. Ik heb verf onder mijn nagels zitten. En de katjes groeien ook. Ze verkennen de wereld buiten het nest en ik hou intussen de hond zeer goed in de gaten. “Ha” verder lezen