Week verder

Vorige week zondag vertrokken we met enorm warm weer. En wat ik al vreesde: die hitte deed mijn voeten geen goed. De weken ervoor had ik met name op mijn rugzak gefocussed. Steeds meer gewicht. Zouden mijn schouders dit allemaal wel fijn gaan vinden? En hoe zat het met die knie waarop ik bij het schaatsen op Den Alerdinck keihard gevallen was? Die zou toch geen roet in het eten gaan gooien?

Nou, niets van dat alles. Mijn voeten zwollen lekker op door de warmte en de dag erna -hoge luchtvochtigheid- zat rechts een flinke blaar op mijn hak. Blarentips op internet geraadpleegd, toegepast en doorrr… dwars door de pijn heen. No pain no gain was mijn mantra.

Onbewust ga je compenseren. En dus ontstonden er links ook zwakke plekken. Lekker, not! Groot voordeel van dit alles was dat ik me totaal niet meer bezighield met rugzak en knie. Uiteindelijk had ik het na het passeren van de brug over de Rijn bij Emmerik helemaal gehad. Bij een bushalte zakte de moed me in de bergschoenen. Ondertussen stond Maarten daar fris en fruitig met zijn zware bepakking. Nergens last van. Klaar om nog eens eenzelfde afstand te lopen…

Mijn voeten waren niet leuk voor mij, maar ook niet voor hem. In het hotel in Kleve overwogen we alle opties. Het werd deze: ik zou de dagen erna steeds met ov naar de eindbestemming van die dag reizen en hij te voet. Natuurlijk baalde ik enorm maar ik moest verstandig zijn. Met de tent in de rugzak (we hadden alles omgegooid) vertrok ik de dag erna per bus naar Goch. Waar ik uiteindelijk nog een goed uur met boodschappen erbij heb gewandeld, maar dit terzijde. Terwijl ik de tent opzette, bedacht ik dat ik gewoon kwartiermaker was geworden. Niks mis mee. Een functie waar ik vrede mee had. En heb.

Ook gisteren en vandaag maak ik het kamp klaar. Wat ik morgen doe, zie ik dan wel weer. Mijn voeten komen ondertussen een beetje bij. Wat me zo lang nog op de been heeft gehouden? Het samen reizen met Maarten, dat is gewoon leuk. Niets anders dan lopen en kijken wat je onderweg tegenkomt. Mooie stukken natuur, weidse vergezichten en allerlei mensen die je ontmoet. Veel vriendelijke mensen. Met eigen verhalen.

Maar wat me nog het meest overeind houdt, is de ontstane gekte in Metz. Bij FC Metz welteverstaan! Vriend Bart postte op twitter een foto van ons met onze Metz-Shirts die gericht was aan de club. Supporters pikten het op en het bericht is tig keer geliked en gedeeld. Een supportersvereniging moedigt ons elke dag aan en heeft al gezegd dat ze ons de laatste kilometers zullen vergezellen want ‘een fan van FC Metz loopt nooit alleen’. En we kunnen bij iedereen overnachten en een biertje drinken. De club wil graag dat we de kick-off doen op 19 mei… met rugzak om!

Dit hebben diverse media ook weer opgepikt. En wij vooraf maar denken dat we vier weken van de radar zouden zijn… Bizar, maar geweldig leuk allemaal. Het motiveert mij enorm om later weer aan te haken bij Maarten, die nog altijd elke dag met een grote glimlach zijn kilometers maakt.

Mooi wandelweer

Onze mooie Metz naar Metz shirts!

Eén van de redenen waarom we in april en mei gaan wandelen is dat het dan nog niet zo heel erg warm is. Vinden we niet zo fijn. Strak plan dus. Ik voorzag begin maart al een tocht met mutsen en handschoenen en best afzien in de tent. Tot april besloot om er even wat zomerse dagen in te gooien. Donderdag was rugzakbeslissingsdag en best warm. Maarten besloot ter plekke om eveneens een rugzak met buitenframe te kiezen. Dus beide gaan mee. Kunnen we nog eens afwisselen, want ik twijfelde tussen deze twee rugzakken. Ze zijn allebei geleend (dank Winfred en Thea en Robert en Yvonne!) en behoorlijk vintage. Maar wie ons kent, weet dat dit helemaal bij ons past. “Mooi wandelweer” verder lezen

Avontuur

Ik zie er tegenop en ik heb er enorm veel zin in. Dat is meestal wat ik zeg wanneer ik mensen vertel over De Tocht die Maarten en ik binnenkort gaan doen. We gaan eind april namelijk naar Metz wandelen. Deze Noord Franse stad is al jarenlang een thuishaven op weg en bij terugkomst tijdens vakanties in Frankrijk. Niet vreemd, met Metz als achternaam. De lekkerste restaurants van de stad zijn bekend, we hebben er meerdere malen gekampeerd en in hotels en jeugdherberg geslapen. Waarom er nou per se naartoe wandelen?

Maarten was vorig jaar aan het kijken op Google Maps. Ons dorp ingevuld en dan de routebeschrijving naar Metz. Per auto is die bekend, per trein idem dito. Hij typte het wandelaartje in. Als uitgever in wandelgidsen was hij benieuwd welke route het internet voor hem in petto zou hebben. Het bleek een nagenoeg rechte lijn naar het zuiden te zijn. Dat triggerde direct. Al jarenlang heeft Maarten het erover dat het hem zo leuk zou lijken om met rugzak op de deur uit te lopen om op pad te gaan. Dan zou Metz toch de perfecte bestemming zijn!

In eerste instantie wilde hij alleen op pad. Maar het leek mij eigenlijk ook wel een uitdaging. Een groot avontuur. En na het zien van de film Into the Wild weten we een ding zeker: het leukste is om ervaringen te delen. Vanaf dat moment zijn we dus in voorbereiding. Maarten heeft een route uitgestippeld. Eentje die rekening houdt met mijn niet al te ruime ervaring van wandelen met rugzak op. Ondertussen heb ik mijn wandelingen met Fikkie uitgebreid naar steeds grotere rondes.

Ook loop ik inmiddels met rugzak op om te wennen. Nou… nadat ik het eerste stuk had gelopen keek ik om. Het voelde alsof ik echt al een enorm eind gewandeld had. Ik moest even om mezelf lachen. Dat was dus een stukje wat ik normaal schaar onder de noemer: even heel snel Fikkie uitlaten. En nu gaat het eigenlijk per dag beter. Wel ben ik nog op zoek naar de fijnste rugzak. Vrienden en bekenden dragen van alles aan, dus ik kan een goede keuze maken.

Ondertussen loop ik dus dagelijks met zo’n ding op mijn rug. En Fikkie loopt trouwhartig mee. Hij kan ook niet anders, maar goed. Gisteren kreeg ik een duimpje omhoog van een ouder echtpaar. ‘Je hebt een goede waakhond erbij!’ Pas toen besefte ik hoe ik eruit moest zien. Een vrouw alleen op pad met haar hond. Best wel avontuurlijk… Terwijl ik dus niet anders doe dan mijn hond uitlaten en rugzakken testen. Dat echte avontuur begint over pakweg vier weken. En ja, ik zie er tegenop en ik heb er enorm veel zin in!