Over een schoorsteen, een muur, een grot en een herberg

Leuke functie… verhalenverteller!

Ja, wat hebben die vier dingen nou met elkaar te maken? Dat dit zo: eerder dit jaar benaderde de Sallandse Wandelvierdaagse mij. Vanwege inmiddels welbekende redenen, corona en zo, ging dit wandelevenement in de herfstvakantie niet door. De organisatie wilde echter niet bij de pakken neerzitten. Samen met de uitgever van de mooiste wandelgidsen van Nederland, Gegarandeerd Onregelmatig, werd een alternatief bedacht. “Over een schoorsteen, een muur, een grot en een herberg” verder lezen

Sloerig

Ook al ben ik geboren in Maassluis en voel ik me ergens van binnen nog altijd een beetje Randstedeling, toch woon ik intussen al het grootste deel van mijn leven in het Oosten des lands en ligt mijn hart intussen daar. In Salland, om precies te zijn. Dat bevalt zeer goed. ‘Ik vûûl mie hier we thuus’.  Wouter Groote Schaarsberg besloot een interview met mij in de Roalter Wind onlangs met die woorden. Toen ik het naderhand las, moest ik daar hard om lachen. Dat had ik inderdaad gezegd, maar in niet echt vloeiend Sallands. Maar zoals het daar stond, leek het net of ik een volleerd dialectspreker was geworden. “Sloerig” verder lezen

Week verder

Vorige week zondag vertrokken we met enorm warm weer. En wat ik al vreesde: die hitte deed mijn voeten geen goed. De weken ervoor had ik met name op mijn rugzak gefocussed. Steeds meer gewicht. Zouden mijn schouders dit allemaal wel fijn gaan vinden? En hoe zat het met die knie waarop ik bij het schaatsen op Den Alerdinck keihard gevallen was? Die zou toch geen roet in het eten gaan gooien?

Nou, niets van dat alles. Mijn voeten zwollen lekker op door de warmte en de dag erna -hoge luchtvochtigheid- zat rechts een flinke blaar op mijn hak. Blarentips op internet geraadpleegd, toegepast en doorrr… dwars door de pijn heen. No pain no gain was mijn mantra.
“Week verder” verder lezen

Reno

Op 21 januari om kwart over vier ’s middags kwam de dierenarts langs om haar een spuitje te geven. Het ging snel bergafwaarts en we wilden haar en onszelf verder leed besparen. Het gezwel aan haar achterpoot, dat vorige zomer was weggehaald, was in volle hevigheid teruggekomen. Reno begon haar poot te ontzien en de andere achterpoot werd steeds zwakker. Eten werd minder, ze wilde niet meer naar buiten. Het was geen hondenleven meer. “Reno” verder lezen

Sneeuw

Angstvallig hou ik de buitentemperatuur in de gaten. Dat heeft niet eens zozeer met het ijs te maken, maar juist vooral met de sneeuw.

Omdat ik nooit heel lang van sneeuw heb kunnen genieten in Nederland, heb ik ook nog niet eerder ervaren hoe leuk ik dat eigenlijk wel niet vind. Ik vind het heerlijk!!! “Sneeuw” verder lezen