Bieb

Ik heb mijn wagen volgeladen… Op weg naar Biblion

Vandaag mag ik een flinke stapel dozen vol Langs de lijn naar Biblion in Zoetermeer brengen. Van daaruit gaan mijn boeken naar allerlei bibliotheken in het land. Zo bijzonder! Ook omdat ik mijn leven lang al ‘iets’ met bibliotheken heb. In 2009 schreef ik er een column over voor De Stentor…

Als klein meisje al vond ik alles wat met schrijven en verhalen te maken had erg leuk. Veel vroege herinneringen hebben daarmee te maken. Zo weet ik nog goed dat ik bij mijn vader op schoot zit en hij mijn allereerste verhaaltje uittypt op de typemachine. Ik ben vier en kan zelf nog niet schrijven. In een andere herinnering zit ik bij mijn moeder achterop de fiets. We rijden naar een gebouw dat propvol boeken staat: de bibliotheek. De mevrouw van de bieb laat me zien waar de prentenboeken liggen. Ik mag er zomaar een stel uitzoeken en mee naar huis nemen! Als ik wat ouder ben, laten de bibliothecaressen me zien welke boeken ik al kan lezen. Ze raden me van alles aan: Valco Vos van A.D. Hildebrand, Bolderburen van Astrid Lindgren, de Floortje Bellefleur-reeks. Er gaat letterlijk een wereld voor me open. Ik word een boekenbeest en ben wekelijks in de bieb te vinden. Mijn moeder moet een boekje bijhouden met alle titels die ik al gelezen heb.

Op een bepaald moment ontgroei ik de jeugdafdeling en loop ik ook bij de volwassenen te neuzen. En steeds, als ik even niet weet wat ik moet kiezen, vraag ik om raad bij de dames van de bibliotheek. Dat lidmaatschap van de bieb is een van de eerste dingen die ik steeds opnieuw aanvraag bij iedere daaropvolgende verhuizing. Zo beland ik van de dorpsbibliotheek in enorm grote stadsbibliotheken met wel meerdere etages. De letter C neemt daar een heel gangpad in beslag en de hele kelder staat vol met jeugdliteratuur. Ik kan er uren blijven ronddwalen.

Ook in Heino ben ik snel lid geworden. De luxe van boeken lenen, zoveel als je maar wilt, kan ik niet missen. Vind je een boek bij nader inzien toch niet zo leuk, dan maakt dat niets uit. Even terugbrengen en weer een ander exemplaar halen. Bovendien wordt het assortiment geregeld aangevuld en veranderd zodat er steeds weer nieuwe boeken te vinden zijn. Ook tijdschriften haal ik er vaak. De vriendelijke dames van de bieb uit mijn jeugd, zijn ook in deze bieb te vinden. Ze zetten koffie en thee klaar in de leeszaal en helpen geduldig mee met iedere boekenzoektocht.

Dat ik niet de enige ben die dit op prijs stelt, blijkt telkens weer. Het is altijd gezellig in de bibliotheek. Vaak heeft de ruimte iets van een ontmoetingsplaats voor mensen uit de wijde omgeving. Jong en oud speuren rond in de kasten. Kinderen liggen een boek te lezen op de zitzak. In de leeszaal wordt druk gebladerd. Het laatste jaar is het ook opvallend druk achter de computers. Het gratis internet lokt veel pubers naar de bieb. Het is ontwapenend zoals ze daar open en bloot voor iedereen zitten te msn-en en hyven. De dames van de bieb doen er niet moeilijk over. Iedereen is hier welkom. Het mooie vind ik dat dit ‘Openbare Bibliotheek’ gevoel uit mijn jeugd al die tijd overeind is gebleven. Er is veel veranderd, zo zijn er computersystemen gekomen om het lenen en terugbrengen te automatiseren, maar de sfeer bleef onveranderd. De bieb: die is er gewoon voor iedereen!

Slaap, waanbeelden en eerste reacties op Langs de lijn

Een volle en een lege Latte

Vannacht kon ik niet slapen. Dat zou te maken kunnen hebben met de twee verrukkelijke Latte Macchiato’s die ik bij Buuffies dronk aan het begin van de avond. Iets met cafeïne en wakker. (Aan de andere kant dronk ik ook twee glazen zalige rode wijn. Je zou denken dat dit elkaar op zou heffen. Maar niet in mijn lichaam, blijkbaar!) “Slaap, waanbeelden en eerste reacties op Langs de lijn” verder lezen

Écht!

Boekoverhandiging nummero zoveel…

Precies een week geleden had ik de hele dag al zenuwen. Ik zou namelijk aan Lotte van Polen mijn roman Langs de lijn overhandigen. En haar man Bram zou er ook bij aanwezig zijn. Er was al van alles aan vooraf gegaan om deze afspraak te maken en de twee waren zo lief om speciaal voor mij, en mijn boek, naar Zwolle af te reizen. Naar het PEC-stadion. Want ja, dat komt een aantal malen voor in het verhaal. Net als verschillende andere plekken in Zwolle.

Ruim op tijd was ik aanwezig met mijn fotograaf. Dat klinkt heel officielerig, maar ik heb dus het geluk dat mijn beste vriendin ook nog eens heel mooi kan fotograferen! En ze kon me bovendien op mijn gemak stellen. Want ja, ik vond het zelf ook best apart, om zo nerveus te zijn. Voor het overhandigen van een boek.

Uiteindelijk viel alles van me af toen we eenmaal in de hal bij de ingang Lotte en Bram ontmoetten. Wat een leuk stel! En daarna liepen we met zijn allen zo mijn boek in. De gang richting het spelershome. Waar dus echt de tafelvoetbaltafel staat die ook in Langs de lijn genoemd wordt. Er liep een man rond die zo een bijfiguur kon zijn.

Erg lang konden we daar niet bij stilstaan, omdat er foto’s gemaakt moesten worden. Op het veld en binnen, voor het persmoment-bord met de logo’s. En maar blijven glimlachen. En elkaars hand maar blijven schudden. En het boek maar blijven overhandigen. Uiteindelijk was het klaar en op dat moment slaakte ik een zucht. En niet alleen ik. Lotte ook. “Ja, wat denk je,” zei ze. “Ik ben dit helemaal niet gewend! Bram die doet dit zo vaak, die weet precies hoe hij moet lachen.” Dat klopt, bleek later bij het bekijken van de foto’s: hij staat er overal goed op!

In het spelershome, naast die tafelvoetbaltafel, heb ik Lottes exemplaar van Langs de lijn gesigneerd. Daarna overhandigde ik haar het boek. Maar ditmaal dus écht!

ps: In de Zwolse Peperbus staat deze week een leuk artikel!

Boekoverhandiging. Maar dan écht!

 

Iets over afvallen, horror en een cover

Langs de lijn in blaadjes en slechte kwaliteit post-its...
Langs de lijn in veel te dikke eerste versie, in blaadjes en slechte kwaliteit post-its…

Overal in huis kom ik briefjes tegen. Groot en klein. Krabbels op oude enveloppen. Wit en in allerlei kleuren. Van die laatste zwerven er veel rond. De grootste concentratie gele, roze en groene blaadjes ligt in de kamer waar ik de meeste tijd aan mijn boek heb geschreven. Dat losflodderende spul komt niet alleen doordat ik een nogal beroerde kwaliteit post-it heb gebruikt. Ze léken namelijk heel handig om al die verschillende verhaallijnen op een groot vel te ordenen en te herschikken. Ik kwam er echter al snel achter “Iets over afvallen, horror en een cover” verder lezen

Avontuur

Ik zie er tegenop en ik heb er enorm veel zin in. Dat is meestal wat ik zeg wanneer ik mensen vertel over De Tocht die Maarten en ik binnenkort gaan doen. We gaan eind april namelijk naar Metz wandelen. Deze Noord Franse stad is al jarenlang een thuishaven op weg en bij terugkomst tijdens vakanties in Frankrijk. Niet vreemd, met Metz als achternaam. De lekkerste restaurants van de stad zijn bekend, we hebben er meerdere malen gekampeerd en in hotels en jeugdherberg geslapen. Waarom er nou per se naartoe wandelen?

“Avontuur” verder lezen