Douche

Het blijft bizar om te ervaren hoe mijn hersenen werken. Vooral hoe ze blijkbaar in onbewuste toestand maar door blijven gaan met dingen die me bezighouden. De afgelopen dagen was ik ziek. Sterker nog, ik ben het nog altijd. Griep. De laatste weken hebben meerdere mensen in mijn omgeving het gehad en ergens moet er dit hardnekkige virusje zijn overgesprongen. Al kan die ook via Maarten binnen zijn gekomen, ook hij was ziek, al liep hij net een dag op me voor. Afgelopen maandag lagen we in ieder geval beiden plat en was onze Fikkie zwaar de Sjaak, want veel verder dan de brug is hij die dag niet gekomen… (het scheelt dat hij genoeg leesvoer heeft momenteel)

Na een aantal dagen in een soort vegetatieve stand door te hebben gebracht, vond ik het vanochtend hoog tijd om me richting douche te sleuren. Als ik daaronder sta heb ik wel vaker invallen (ik kreeg er bijvoorbeeld het idee voor Langs de lijn). Toch had ik niet verwacht dat ik, terwijl ik het water apathisch over me heen liet gaan en mijn geest nauwelijks beter functioneerde dan een of ander pantoffeldiertje, een aantal volzinnen voor mijn volgende boek te verstouwen kreeg. Inclusief draadje en lichtelijk plot.

Het overviel me.

En dat in een periode dat ik toch nog sterk aan het twijfelen was of ik wel aan weer een nieuw boekproject moest beginnen. Blijkbaar willen die hersenen erg graag schrijven. Zeg nou zelf, dat ik dit zit te typen met een half aanwezige geest zegt genoeg.

Mij wel in elk geval.

Als ik dit online geslingerd heb, duik ik weer op de bank. Daar stort ik me eindelijk op een grondig staaltje research dat ik al weken uitstelde, omdat ik me er voor mijn gevoel mijn tijd mee zou verdoen. Dat is weer het voordeel van ziek zijn: de hele dag doe je toch niks. En alles wat je wél doet is dan pure winst…

Bieb

Ik heb mijn wagen volgeladen… Op weg naar Biblion

Vandaag mag ik een flinke stapel dozen vol Langs de lijn naar Biblion in Zoetermeer brengen. Van daaruit gaan mijn boeken naar allerlei bibliotheken in het land. Zo bijzonder! Ook omdat ik mijn leven lang al ‘iets’ met bibliotheken heb. In 2009 schreef ik er een column over voor De Stentor…

Als klein meisje al vond ik alles wat met schrijven en verhalen te maken had erg leuk. Veel vroege herinneringen hebben daarmee te maken. Zo weet ik nog goed dat ik bij mijn vader op schoot zit en hij mijn allereerste verhaaltje uittypt op de typemachine. “Bieb” verder lezen

Sloerig

Ook al ben ik geboren in Maassluis en voel ik me ergens van binnen nog altijd een beetje Randstedeling, toch woon ik intussen al het grootste deel van mijn leven in het Oosten des lands en ligt mijn hart intussen daar. In Salland, om precies te zijn. Dat bevalt zeer goed. ‘Ik vûûl mie hier we thuus’.  Wouter Groote Schaarsberg besloot een interview met mij in de Roalter Wind onlangs met die woorden. Toen ik het naderhand las, moest ik daar hard om lachen. Dat had ik inderdaad gezegd, maar in niet echt vloeiend Sallands. Maar zoals het daar stond, leek het net of ik een volleerd dialectspreker was geworden. “Sloerig” verder lezen

Slaap, waanbeelden en eerste reacties op Langs de lijn

Een volle en een lege Latte

Vannacht kon ik niet slapen. Dat zou te maken kunnen hebben met de twee verrukkelijke Latte Macchiato’s die ik bij Buuffies dronk aan het begin van de avond. Iets met cafeïne en wakker. (Aan de andere kant dronk ik ook twee glazen zalige rode wijn. Je zou denken dat dit elkaar op zou heffen. Maar niet in mijn lichaam, blijkbaar!) “Slaap, waanbeelden en eerste reacties op Langs de lijn” verder lezen

Écht!

Boekoverhandiging nummero zoveel…

Precies een week geleden had ik de hele dag al zenuwen. Ik zou namelijk aan Lotte van Polen mijn roman Langs de lijn overhandigen. En haar man Bram zou er ook bij aanwezig zijn. Er was al van alles aan vooraf gegaan om deze afspraak te maken en de twee waren zo lief om speciaal voor mij, en mijn boek, naar Zwolle af te reizen. Naar het PEC-stadion. Want ja, dat komt een aantal malen voor in het verhaal. Net als verschillende andere plekken in Zwolle. “Écht!” verder lezen